Komt een cliënt bij de VoetreflexPlus™ therapeut V

Autisme en werk, waar ligt je grens?

Stel je een elastiekje voor, dit elastiekje heeft een rekvermogen. Aan dit rekvermogen zit een grens. Als het elastiekje te veel opgerekt wordt zal het breken of, als er te lang spanning op het elastiekje staat, zal de rek eruit gaan.

Geestelijke belasting

Een cliënt, laten we hem G. noemen, vroeg om een behandeling voorafgaand aan een nieuwe baan. Vanuit het bedrijf waar hij werkt werd hem de mogelijkheid geboden om voor bepaalde tijd in Apeldoorn te werken. Niet naast de deur en hij zag er enigszins tegenop. G. had bij zijn indiensttreding aangegeven dat vijfenveertig minuten de maximale reistijd was, het liefst korter. Dit in verband met zijn autisme, autorijden is voor hem een grote geestelijke belasting. De werkgever drong aan en was bereid G. in een aantal opzichten tegemoet te komen. Niet te beroerd zijn handen uit de mouwen te steken ging G. akkoord.


Een onmogelijke opgave

Redelijk gespannen met de eerste werkdag in zicht benaderde hij me voor een behandeling met als doel rust te brengen in zijn hoofd. Vol goede moed ging hij zijn eerste werkdag tegemoet. We waren beiden benieuwd hoe het een en ander zich ging voltrekken.

Het werd maandag en de volgende massage stond voor die avond gepland. Toen hij binnenkwam zag ik het meteen, er stond een totaal uitgeput persoon voor me die geen pap meer kon zeggen. G. vertelde me dat deze dag hem veel had gekost. De reis was uitputtend, om niet te spreken van het vereiste sociale gedrag en natuurlijk het werk an sich. Hij had ontzettende hoofdpijn en baalde zichtbaar dat deze eerste werkdag zo verlopen was.

Gelukkig kon ik hem met een behandeling van zijn hoofdpijn verlossen, dat was onze eerste verdienste. Tijdens het nagesprek vroeg ik G. of hij de volgende dag deze routine weer wilde proberen of dat hij het voor gezien hield. Hij wilde netjes zijn werk afmaken legde hij me uit maar woensdag was hij van plan zijn werkgever te bellen met de uitleg dat dit voor hem een onmogelijke opgave was.


Onverwacht onbegrip

Dinsdag hadden we wederom een afspraak en ik vroeg me af of hij er slechter aan toe was geweest zonder de massages. Ik vroeg hem dit en G. beaamde dat de behandelingen hem wel degelijk geholpen hadden.

Nu kwam de spanning voor het gesprek met de werkgever want hij zag het op deze manier niet meer zitten. De frustratie dat G. nu eindelijk toe moest geven dat hij door zijn autisme beperkt werd in zijn doen en laten speelde hem parten. ‘Nu moet ik eindelijk toegeven dat ik iets niet kan door mijn autisme en dat vind ik erg frustrerend. Dit is me niet eerder overkomen.’ De grens voor G. was bereikt. Hij had echter het vertrouwen dat zijn werkgever begrip zou hebben voor de situatie. Helaas, niets was minder waar.

Woensdag hadden we wederom een afspraak en G. stak van wal. Uit de reactie van zijn werkgever ademde niets anders dan onbegrip.

Eerder vertelde ik toch over het elastiekje? Het elastiekje van G. stond feitelijk al gespannen voordat hij zijn eerste werkdag had gehad en diep van binnen wist hij dat hij het niet ging bolwerken. Hij probeerde het maar moest de handdoek in ring gooien. Nooit heeft hij een opdracht voor deze werkgever geweigerd, hij werkte op locatie of thuis. Als hij vroeg naar een cursus voor zijn soft skills (sociale vaardigheden) was dat volgens de werkgever niet nodig. Het ging tenslotte goed, zeiden ze. Dat klopt, beaamt G. maar ook al is iets niet te zien, het wil niet zeggen dat het er niet is. Er zijn veel vormen van autisme wat dit verhaal en vele anderen zo lastig maakt, er zijn geen eenduidige definitie.

Weten en begrijpen

Wat er in het gesprek met de werkgever is gezegd doet niet ter zake, maar waar het op neer komt is dat het voor kennisgeving aannemen dat iemand zegt dat hij autisme heeft en het ook daadwerkelijk begrijpen, twee compleet verschillende dingen zijn. Dat de ene volwassene met autisme rustig wordt van autorijden wil niet zeggen dat dit voor een ander ook geldt. Een stressvolle situatie kan resulteren van weken, misschien wel maanden van revalideren voordat diegene weer zichzelf is. Dit is geen nonsens. Een volwassene die jarenlang moeite heeft gedaan zich staande te houden, en zich aan heeft gepast aan een maatschappij waar geen plek is voor iemand met een afwijking, kan een terugval krijgen. De vraag is of hij of zij dit nog te boven komt. Het ergste wat een persoon dan te horen kan krijgen is dat hij of zij zich aanstelt. Vaak is dat het moment dat het masker afvalt, komt de ware aard naar boven en schrikt de omgeving. Dit komt omdat het te veel moeite kost om het sociaal geaccepteerde gedrag nog vol te houden. Dan komt de spreekwoordelijke ‘botte bijl’ voor de dag en worden mensen met autisme ineens bestempeld als onprofessioneel (zakelijk gezien) of zelfs asociaal terwijl iemand dan eigenlijk zichzelf, en gewoonweg heel eerlijk is. Iets met mooie woorden omschrijven is verleden tijd.


Oprechte verbazing

Ik schrok van het relaas van G. en verbaasde me oprecht over het onbegrip wat hier ten toon gespreid werd, G. zelf ook. Een lastig, frustrerend en verdrietig verhaal. G. heeft veel potentie en wil vooruit in het leven. Hij heeft een hekel aan zijn ‘afwijking’ zoals hij dat zelf zegt. Een beetje begrip is dan ook op zijn plek. Het zou zo zonde zijn als de rek uit het elastiekje gaat of dat het onherstelbare schade oploopt. Het staat overigens voorop dat dit een persoonlijk verhaal is. Een ander zal zich hier absoluut niet in herkennen en dat mag, andersom natuurlijk ook. Hopelijk komen G. en zijn werkgever eruit, dat hoop ik van harte.


  • White Twitter Icon
  • White Facebook Icon
  • Instagram - White Circle
  • White LinkedIn Icon