Studieweekenden: vertrouwen, zelfreflectie, transformatie

De studieweekenden die bij de opleiding VoetreflexPlus™ horen vinden plaats in Biezenmortel, groepsaccommodatie de Beukenhorst. Een oud Capucijnerklooster waar de sfeer goed is blijven hangen. Kleine (redelijk gehorige) kamertjes met toilettafel en drie bedden, eventueel uitzicht op de tuin. Toilette en douches op de gang. Tijdens de weekenden is er veel aandacht voor persoonlijke groei en worden de pijlen gericht op de ontwikkeling van de mens achter de therapeut.

Het onderwerp van het eerste weekend was: Vertrouwen. Het was vrijdag 13 januari 2017 en na aankomst zo rond 18:30 kregen we onze kamers toegewezen. Na installatie begaven we ons naar de werkruimte. Er stonden stoelen in een kring, een prachtige bos bloemen in het midden met daaromheen kaartjes met diverse afbeeldingen. Het licht was gedempt en een zachte geur vulde het vertrek.


Loslaten behoorde niet tot mijn kerncompetenties


Na het voorstelrondje mocht iedereen een kaartje kiezen. Het kaartje wat ik op het oog had werd vlak voor mijn neus weggekaapt. Mijn oog viel op een ander kaartje waarop een kers prijkte. De spreuk die achter op dit kaartje stond bleek de rode draad die ik de rest van de opleiding met me mee zou gaan dragen. “Ik verwerk de pijn uit mijn verleden en ga vol nieuwe inzichten verder”. Dit kaartje was niet mijn eerste keus maar het had niet passender kunnen zijn. Gelukkig had ik zelfkennis genoeg om te weten dat loslaten niet een van mijn kerncompetenties was.

Het is niet erg om stil te staan bij het verleden. Het is de truc om het te laten gebeuren maar er geen oordeel aan te koppelen. Het is niet goed maar ook niet slecht. Het is er gewoon. De vraag was of ik dit gegeven mee wilde nemen het bewuste weekend. Dat deed ik en dat heb ik geweten ook.

Op een zeer geraffineerde manier wordt je tijdens zo’n weekend uit je comfortzone getrokken, de een iets meer dan de ander uiteraard. Dit gebeurt met bepaalde oefeningen, door het samenwerken met mensen die je nauwelijks kent of door in de groep over iets persoonlijks praten. Ik merkte dat ik toch wel iemand was (en soms nog) van veiligheid, vooral geen onbekend gedoe of onverwachte gebeurtenissen waar ik me niet op heb kunnen voorbereiden.

Ook werd er dit weekend een flink aantal keer gemasseerd. De nadruk lag vooral op intuïtief masseren, dus protocollen loslaten en masseren op gevoel, vrij en ongedwongen.

Het stilte ontbijt maakte ook deel uit van dit weekend. Ik had hier, in tegenstelling tot anderen, totaal geen moeite mee. Met een grote groep ontbijten, in totale stilte. Wat een rust en bewustwording. Ik had het idee dat mijn ontbijt anders smaakte dan de dag er voor, werkelijk. Op het ontbijt volgde een stilte wandeling die werd afgesloten met een aantal ademhalingsoefeningen. Die middag werd het weekend afgesloten met een dankwoord en reed ik in stilte en zeer onder de indruk terug naar huis. De reis was nu echt begonnen.


Huis-tuin-en-keuken-Tai-Chi


Zelfreflectie was het thema van het tweede studieweekend. Gelukkig begon het allemaal wat relaxter dan het jaar er voor, je weet zo’n beetje wat er komen gaat. Na de aankomst en huishoudelijke mededelingen gingen we meteen aan de slag. Daar lagen de kaartjes weer. Het eerste kaartje vertegenwoordigde het verleden. “Alles wat mij overkomt brengt me dichter bij mezelf”. Ja, dat klopte wel. Door ervaringen uit het verleden wist ik inmiddels dondersgoed wat Silvia wel en wat ze niet meer wilde. Op het tweede kaartje las ik: “Ik laat makkelijk los wat niet meer bij mij hoort”. Goh, had ik zo’n soort gelijke spreuk vorig jaar ook niet te pakken? Deze stelling vertegenwoordigt het heden. Ik besloot die laatste stelling mee dit weekend in te nemen. Ik maakte nog de opmerking: ‘Volgend jaar wil ik een ander kaartje trekken hoor,’ waarop de lerares een gevat antwoord had. ‘Dat ligt aan jezelf.’ Dit weekend kwam ik in aanraking met Tai Chi. Ik had er wel van gehoord maar nog nooit beoefend. De combinatie van ademhaling en bijbehorende oefeningen zijn zodanig op elkaar afgestemd dat je in een soort meditatieve toestand raakt. Het is erg moeilijk, zo niet onmogelijk om negatieve gedachten, of überhaupt gedachten, toe te laten als je hier mee bezig bent. Ik vind het een uitkomst. Deze oefening heb ik thuis meteen opschreven en kende hem binnen no time uit mijn hoofd. Het is een vrij eenvoudige oefening die de lerares dan ook omdoopte tot “huis-tuin-en-keuken-tai-chi. Ze bedoelde dat geenszins oneerbiedig.


Vrij om je pad te kiezen


In het derde leerjaar stond transformatie centraal. We werden tenslotte klaargestoomd voor het vak van therapeut. Dit jaar voelde ook echt als een afsluiting. Op naar het volgende avontuur. Maar hoe precies? En ja hoor daar waren ze weer, de onvermijdelijke kaartjes. Vol goede moed stortte ik me op een kaartje waar een berk de voorkant sierde. In deze drie jaar had ik geleerd dat ik onmiskenbaar het element hout bent. Ik ben ontzettend hout, iets wat ik altijd al wist maar nu kon ik het ook plaatsen. Ik draaide hem om en voilà: ‘De kracht om bergen te verzetten ligt in mezelf.’ Na afloop van het weekend kon ik ook concluderen dat ik die paar dagen er ook echt was geweest in het nu, zonder ballast van het verleden. Dat is een heel andere gewaarwording kan ik je zeggen.

Ook was er de praat oefening weer. In tweetallen gingen we een wandeling maken waar er tien minuten door de een werd gepraat en tien minuten door de ander. Degene die luisterde hield tien minuten zijn mond. Ik kan deze oefening iedereen aanraden. Ga eens met een vriend of vriendin zitten en zeg: ‘Ik ga tien minuten praten, je luistert aandachtig maar houd wel je mond.’ Gewoon doen.

Na de metamorfosemassage, het weekend liep ten einde, had ik een zeer onbestemd en naar gevoel. Zo zie je maar weer dat begeleiding tijdens zo’n weekend onmisbaar is. De assistente vroeg aan me wat ik voelde. ‘Ik voel me verdwaald, ik weet niet welke kant ik op moet.’ Haar antwoord was: ‘Dan ligt alles nog open en ben je dus vrij om je pad te kiezen. Er staat nog niets vast. Prachtig toch!’ Deze opmerking is me altijd bijgebleven. Zeker omdat ik na mijn scriptie ineens mijn pad voor me zag, kristalhelder alsof het er altijd al was geweest. Een fantastisch mens, Lia van Gastel heet ze. Haar zal ik nooit meer vergeten.

Mijn queeste om los te laten duurt voort maar deze weekenden hebben me, in meerdere opzichten, een flinke duw in de juiste richting gegeven, ik had ze niet willen missen.


0 keer bekeken
  • White Twitter Icon
  • White Facebook Icon
  • Instagram - White Circle
  • White LinkedIn Icon